Kayıt Ol
Oca 5, 2015
1572 Views
0 0

Umuda Çeyrek Kala.

Written by

Tanrının elini eteğini çektiği bir sahil kasabasının ara sokaklarında küfürlü adımlarını izliyordu. Yeşil gözleri ile yeşil bakışlı kadın.

Hayatım diye geçirdi aklından, anı birikintisi, yıl çöplüğü. Daha da derinleştirdi düşüncelerini. Ağladıkları gelince durup gülümsedi. Okkalı bir küfür savurdu sanki kendisi yaşamamıştı onları. Kendine dair, her şeyin yabancısıydı.

Binaların boylarının kısaldığı, gökyüzünün daha net görülebileceği bir yere geldiğinde kaldırdı kafasını. O mavi diye hatırladığı gök kubbe ne kadar da kirlenmişti her yerinden gri akıyordu… İçimi kararttın dedi kadın gökyüzüne. Sonra kadın devam etti yürüyüşüne, adımlarını hınçla ama amaçsız attı, her adımında düşündü. Sevdiklerini, sevildiklerini, düşlerini, düşüşlerini, ama en çok kavgalarını düşündü.

Yanından geçen bir deli yakaladı kolundan kadını. Gözlerinin yeşiline düşündüklerinin derinliklerine baktı. Sonra gülümseyerek, “Umuda çeyrek kalmış” dedi. Önce bakışlarını çekti kadından sonra kolunu bıraktı, geldiği yönün aksine amma geldiği gibi delice gitti.

Kadın yürüdü, yürüdü, yürüdü… Sahile, kendi gençliği gibi hırçın olan denize kadar yürüdü. Cesaretini toplayıp denize bakabildiğinde önce şaşırdı sonra sinirlendi… Kızgınca şunları söyledi denize…

“Utanmalısın, mavi olan renginden, gök griyken, deli bile gelememişken umudun kendisine. Sen utanmalısın mavinden…”

Avatar

Latest posts by Son Filozof (see all)

Article Tags:
· ·
Article Categories:
Hikaye Öykü

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.