Unutmak…
Kolay mıdır yazıldığı kadar?
Hiç mi titremedi yazarken elin
Hiç mi kırılmadı kalemin ucu?
Peki ya hiç mi unutulmadın?!
Mürekkebe bandırdın belki de en muhkem düşlerini…
Yazdın,yazdın,yazdın…
Sonunda bir de baktın ki
kalemler kağıt olmuş kâğıtlar kalem…
Masmavi göklere erişmiş ağacımsı şiirlerin..
Kırmızıya boyamış şafağı;dudaklarının kıvrımındaki son heceler…
Yağmura dokunmuş gözyaşların…
İşte tam da bu yüzden unutma sakın…
Unutma!
Hoş ben söylesem de unutamazsın ya….!!
UNUTMAK(!)…
