Hayat hep vedalarla dolu değil midir? Ölüm ise en ağır ve en acı veren vedadır.
Bir kız düşünün 15 yaşında babasını,en büyük aşkını kaybetmiş. Hayat aslında onun için durmuştu ilk veda ettiği an. Sonra o içinde kanayan yarası kabuk bağladı. Ama en ufak bir şeyde acısı taptaze hale gelirdi. Evin çatısı babadır o kızın çatısı yıkılmıştı. Çatısız ev nasıl korunurdu ki? Hayat hep yarım kalır böyleleri için. Anne ise evin direğidir herkesi toplar anne olmayınca hayat durur devam etmez çünkü evin temeli gitmiştir. Anneler en büyük destekçilerdir hayatta. Sanmayın ki annenin vedası unutulur. Anne varken kıymet bilinmeli.
