En son ne zaman izlediniz? Gökyüzünü bir kuşun kanadına takılıp. En son ne zaman merhaba dediniz? Hiç tanımadığınız birine yüzünüzdeki garip tebessüm eşliğinde. En son ne zaman derin bir nefes alıp, ciğerlerinize doldurdunuz çiçek aromalı bahar havasını? En son ne zaman aşk acısı çektiniz? Mesela, en son ne zaman ağladınız? Giden sevgilinin ardından ciğerlerinizi yırtarcasına… En son ne zaman hatırladınız? Çocukluğunuza dair en güzel anınızı. Bu türden soruların cevaplarını, en son ne zaman aldınız? Kendinizden.
Kimbilir kaç kez daha izliyeceğiz güneşin altın bir tepsi gibi süzülüp mavi gökte, aydınlığı kanatırcasına batışını. Bahar yağmurlarının toprağa düşmesiyle burnumuza değen toprak kokusuyla kaç kez şımartacağız içimizdeki haylaz veledi. Akrep ve yelkovanın binlerce yıldır süren dansını izlerken, zamanın saçlarımıza düşürdüğü akı ve tenimize bir tuvale çizilir gibi çizilen kederi düşürürken; zihnimizde ”keşke”lerimizin siyah yarasalar gibi uçuşacağını anımsayıp,kırdığımız kalplerin, çoktan tamir edilmiş olduğunu görerek kaç kez daha hafifliyeceğiz ? Bir bardak çaya atılmış şeker gibi eriyip gidermi bu sorular? Yoksa! Yere düşen bir kar tanesinin, sonsuzluğa meydan okuyan döngüsel yolculuğu gibimidir? Sürekli önümüze bakmaktan, görmemezlikten geldiğimiz geçmişimize takılıp düşerken hatırlarız duygularımızı. Bu yüzden yaşarken değil, hatırlarken mutlu oluruz çoğu kez. Çünkü hayat, ılık bir bahar sabahında gülümsüyen çocuk kahkahası gibi şakacı değidir çoğu kez,bu yüzden; bazen mavi bir uçurtma gibi rüzgara karşı inatla durabilecek kadar ciddi olmakda gerektirir, sevgilinin bir bakışında kaybolmayı göze alacak kadar serseride. Egolarımızdan yarattığımız ordunun öldürdüğü masumiyet leşleri ile dolu savaş alanını,zafer kazanmış komutan edasında gezerken, kibirden kalkanımızı delecek kadar sert bir okun acısını hissettiğimizde yeniden içimizdeki çocuğu hatırlayacak kadar vefalıda olmalı,…………………………………………………..(Yazmaya başladığım bir kitabın giriş bölümünü paylaştım. Umarım bitirebilirim :))
