Havalar çok bunaltıcı.Ekmeğin tuzun en fazlada çayın tadını alamadığıma üzülüyorum bu aralar.Daha da fazlası var aslında.Anlayamadıklarımız,anlatamadıklarımız ve beraberinde azaltamadıklarımız.Memnuniyetsizlikten değil de herkesin ağzından konuşacak olursam,hep birlikte bunalıyoruzdur belki.uyandığımız sabahlardan,uyumak için kendimizi zorladığımız gecelerden rahatsızızdır.Büyüdükçe beklentilerimiz,umduklarımız çoğalır diye bir sangı vardı kafamda.Altı yaşında bir çocuk gibi halen dünyadan beklentilerim.Barış ve huzur.Para,hırs,yüksekler,çıkarlar..Hiç bu olamayacağım.Tek bir çocuğun gülüşü beni mutlu edecek ve adaletsizliğe hep üzüleceğim.Böyle yaşanır mı bundan bile emin değilim.Çoğu insanın belli kalıpların peşinden gidişini izlemek yerine o çoğunluğa katılıp monotonlaşmak daha mı mantıklıdır bilemiyorum.Ama farkına varıyorum ki,bu dünya bu kadar..o yüzden hayatın sundukları değilde hep kafamdakiler beni iyileştirecek.Yoksa toplu intiharı teklif ederdim size.Eee kimsenin umrunda değiliz efendim.Bu yüzden komik duruma düşmeyi istemem.En iyisimi gücümüzün direndiği kadar zorlayalım hayatı.Eminim bi yerlerde bir Kızılderili veyahut bir zenci bizimle aynı düşünüyordur..Neden olmasın..
yaşamın sundukları üzerine..
