Ben küçücük bir kızken
Yağmuru bulutların gözyaşı zannederdim
Saçlarımı açardım
Daha çok üzülmesinler diye
Islak saçlarımı severdim
Artık üzülmesinler diye
Bağırışları anlamazdım
Oysa korkular onlarmış
Sevgi dolu gözlerim arardı
Gülüşler onları anlatamazdı
İçimde uçuşan kelebeklerimi
Bazen neden yakalarlardı
Kopmak istemezken
Öfkeler kelebeklerimi çaldı
Benim içimde dağlar kadar
Sevgiler saklıydı
Vermeye çalışırken onlar çaldı
Bana öfkeler kaldı
Küçük adımlarım geleceğe koşarken
Küçük çiçeklerimi çaldılar
Yeşil ovalarımı siyaha boyadılar
Verdiğim gülüşleri hiç saklamadılar
Uzattığım çiçekleri alıp ezdiler
Sonra da sen anlamazsın dediler
Gözyaşlarım solup gitti uzaklarda
Şimdi her akşam güneşin batışıyla
Koşuyorum o çok uzak dağlarıma
Islak saçlarımla siliyorum ama
Çıkmıyor o siyahlıklar
Yeşil vadilerimi bulamadım
Bulamadım bir daha
