Karalamayı tercih etti
Kağıtları, sıraları hatta gökyüzünü
Hayata bir dur tuşu çizmişti
Sanki gerçekmiş gibi bastı ona
Gerçekten mutlu olabilcek
Yeniden koşabilecek gibi denedi
Babaannesinin ince sarmaları geldi aklına
Zamanı sarmayı denedi ardından
Pek mantık işi değildi halbuki
O denedi, zarar gelmezdi nede olsa
Sevmeyi denemek kadar riskliydi ümit etmek
Azgın şelalenin ortasında
Ufak sandalının tıpasını çekmişlerdi
Korku değil de kırgınlıktı içindeki
Güçlüydü evet
Ama yorgundu kolları
Bir sarılmalık hali vardı
O bunu yapmadı
Nede olsa batacaktı sandal
Kolları ona lazımdı…
