Ben hep buradayım.
Sürekli bunu söylüyordum. Halen orada mıyım?
Sanmıyorum. Ama oraya da uzak değilim. Bir gözüm hala orada. Beklediğimden falan değil, lanet bir umut. Belkide şu hayatta beslediğim tek umut bu. Kısır bir umut. Çoğalmayacak artmayacak bir umut. Umut bir orospudur..
Umudun bitse dahi hayali sana rüyasını gösterir.
O an tekrar gelir umut. Lakin ben umutla ilgilenmiyorum artık. Hiç bir şeyle de ilgilenmiyorum. Önceden bir yaratıcıya bir dine inanıyordum. Şimdi ilgilenmiyorum. İnanmıyorum da. Aramıyorum da aynı zamanda.
Güneş vuruyor yaralarıma, aksanı bozuluyor dilimin.
Ağzımda acı bir tat var . Farklı bir marka sigaradan mı acaba?
Yo hayır.. Bu ağzımda ki tat ” farkındalık ” tadı.
Yaşanacak şeyler mi yazmalı? Yazılacak şeyler mi yaşamalı insan.
Ben en azından muafım ilkinden.. Ziyaretin kısası makbul..
Eskiler sevildiğin yer sık gitme derlerdi. Çok mu gittim acaba..
