Kayıt Ol
Eki 7, 2017
520 Views
0 0

10 Haziran 2017

Written by

Herkes gitmiş bir ben kalmışım gibi hissediyorum,çok yorgunum. Yaşama hevesi ile doluymuşum gibi gülümsemeye çalışmaktan bakışlarım bile tükendi artık, zor geliyor bunu yapmak bana. Öyle donuk ki her şey, tek gerçek olan kuruntularım gibi sanki. Öyle bir yere sürgün edilmişim ki, ben bile ulaşamıyorum kedime. Yaşamak meziyet istermiş meğerse, ben beceremiyorum yaşamayı.. Gıptayla bakıyorum artık gerçekten gülümseyenlere, farkındasız yaşayanlara. Keşke boş bir sayfam olsaydı da yeniden yazıp çizsem her şeyi. Ya da küllerimle savrulup bilinmezliklere gitsem.. Son perdesi olmayan bir oyun gibi bu, öncesi ile yaşanan, başı çoktan unutulmuş.. Sanki zamanda sıkışmışım hiçbir şey ilerlemiyor. İçimde bir yerler acıyor, ama acılar öyle uyuşturmuş ki bedenimi, artık neresinin acıdıgını bile bulamıyorum. Bir öfke var içimde, ama neye kime hiç bilmiyorum. Her şey çok zor geliyor..

Uyuyunca, öpünce geçen acılarım olsa keşke. Nefes alırken ciğerlerim acımasa. Artık karnımda sancı hissetmesem mesela. Korkularımı silip götürseler yerine umut ekseler. Hep hayal işte bunlar. Ama benimde düşlerim var her şeye rağmen, her ne kadar sayıklama gibi nasıl oldugunu kurgulayamasamda, içimde filizlenmek isteyen düşler var hala, var oldugunu biliyorum. Bir şeyler hala tutunmamı sağlıyor çünkü. Ne oldugu ile ilgilenemeyecek kadar yabancıyım kendime, hislerime. Belki de tek sorun bu..

Latest posts by Gauss (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.