Kayıt Ol
Haz 27, 2014
962 Views
0 0

Acı

Written by

Beni nasıl bu hale getirdiniz?Yaşama dair tuttuğum her şey avuç içlerimde eridi.Artık yaşamak istemiyordum.Adına intihar dedikleri yol ayrımına düşünmeden girmek ve orada gömülmek istiyordum.Beni yeryüzüne bağlayan hiç bir şey yoktu.Acı içinde kıvranıyordum.Çünkü ailem yoktu.Arkadaşlarım yoktu.Bana zarar veren insanlar ve onların zihnimde yarattığı uyuşturan hüzün vardı.Tarifsiz…Bir o kadar da keskin.Sevdiğim tüm insanları kalan son parçamla korudum.Çünkü onlara zarar gelmesini istemiyordum.Savaşımın soğuk rüzgarı estiğinde içime, beni koruyacak tek bir zırh istedim sevdiğim tüm ellerden.Yıllar önce onlara yaptığım gibi korunmak istendim.Olmadı.Bütün oklar tek bir yere isabet etti ve tek bir noktam öldü.Hislerim.Sevdiklerim için bir çukur kazdım o gün…Ölen hislerim ve sevdiğim her kim varsa o çukura gömdüm.Ağlamadım.Nasıl hissettiğimi herkesin anlamasını bekledim bir çok kez.Kimse anlamadı biliyor musun.Nelere sustuğumu yada nelere ağladığımı kimse bilemedi.Yapayalnızdım.Tek kişi.Kendi ordumun meydana getirdiği tek bir kişi.Tüm silahlarım koruduğum askerlerimin çamurlu ayaklarında parçalanmıştı.Ve savunmasız kalmıştım.Kendi karanlığımda.Ve kendi acımda.Çoğu kez yardım istedim.Fısıltıya benzeyen çağrılarım,kulaklara çığlık olsun istedim.Olmadı.Yapamadım.Bundan sonrasının ne olacağını bilmiyorum.Ama tek çözümüm yazmak ve bir nebze acımı satırlara dökmek.Anlamsız duruyorum değil mi?Ben içinizde hiç olmaya yüz tutmuş olan her bir noktayım.Bu yüzden beni hissedemiyorsunuz.Ben sizin aceleyle sildiğiniz dudaklarınızda  leke ve unutmaya yoğunlaştığınız her bir anıdan ibaretim.Koca bir hiçim.Ve böyle yaşıyorum.Sahip olduğum hiç bir şey yok.Çevremdeki insanları görüyorum.Neler yaptıklarını görüyorum.Gülüyorlar, bazen elleri bir avucun içinde kayboluyor,bazen sırtlarını sevdikleri tüm omuzlara dayıyorlar.Arkamda bulabildiğim kimsenin olmaması savrulduğum ilk anda düşeceğim gerçeğini bana hatırlatıyor.Her şey için üzgünüm.İyi olmayı çok denedim.Kötülüğün karnından doğdum ve ona ait oldum.Kötülükle aynı kanı taşıdım.Buna rağmen içimde ne kadar iyinin okları varsa hepinizin kalplerine  fırlattım.

Artık yaşadığımı hissetmiyorum.Bakışları saç diplerim de hissediyorum nefreti kulaklarımda duyuyorum ve yok olmak istiyorum.Ölmek yada öldürülmek.Tıpkı yıllar önce buğday saçlı o kadının boğazımı sıkıp kulaklarıma bıraktığı o ses gibi ”Öl”.

Bu gece,beslendiğim tüm insanlar bana sırtını döndü.Çünkü çürüdüğümü gördüler ve acımasız bir rüzgarla benim nefesimi terk ettiler.Onlara karşı içimde ne kaldıysa kustum.Sizin kelimeleriniz acıma tabir edecekse bir hastaydım.Ama sizin bilmediğiniz bir şey vardı ben her sabaha doğuyor ve her geceye ölüyordum.Benim hastalığım buydu.Deli değildim.Ve sizler kafamın içindeydiniz ve nereye girdiyseniz,oraya gömüldünüz.

 

Bu gece beni öldüren tüm ellere….Artık daha eksiğim.Ama hala ölüm kokan bir ölümsüzüm.Ve siz kafamdasınız.Tam şurada.

Avatar

Latest posts by idilcetinkaya (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.