Bir şarkı çalıyor ” yan yana geçen geceler unutulur gider mi, acılar bir gün biter mi?” diyor en başında şarkının. tebessüm ediyorum. Acı bir tebessüm bu, mutluluk içerikli değil. Bir de ne diyeceğim biliyor musunuz? Birisini körü körüne sevmek akıl alır bir şey değil. Yıllar geçer, hayatınıza yeni birisini alırsınız, ‘onu sevmiyorum, unuttum’ dersiniz insanlar sorunca fakat zamanla kalbinizin her bir köşesine sahip olan birini nasıl unutabilirsiniz? Zamanla iyi bir yalancı oluyorsunuz yalnızca, insanlar onu sevmediğinize inanıyor. ama bilmiyorlar ki kalp atışınızın hepsinde onun adının harfleri var. Zamanla ondan vazgeçmek istemediğiniz halde, ”vazgeçtim” demek zorunda bırakılıyorsunuz. Çünkü o diyor ki ”beni bekleme, gelmeyeceğim” Halbuki hiçbir şey demese, bir kez gülümsese diyeceksiniz ki ”ulan ben seni ömür boyu beklerim, sen sadece gül yeter” Fakat gelmeyeceğini söylüyor. Yıllarca hep bendeymiş gibi davrandı, sonra sevmiyorum ama sana değer verdiğim için seninle konuşuyor halini hatrını soruyorum moduna geçti, en sonunda da beni sevmeyi abarttın ama deyip gitti. Arkadaşlar, böyle bahane olabilir mi? ”Beni sevmeyi abarttın” diye bir şikayet biçimi olabilir mi? Birisi beni sevmenin bokunu çıkarsa derim ki ”ne güzel yüreği var, beni ne güzel seviyor” fakat o, ”gelmeyeceğim. bekleme” dedi. Oysa ben beklerdim be. Vallahi beklerdim. onu sevmeye o kadar çok alışmışım ki ‘A’ deseler ona dair bir şey gelirdi aklıma. en acı tarafından bahsedeyim mi? ona hiç sarılamadım. ve onu zaten toplam 3-4 gün görebildim. 5 dakikadan fazla dokunamadım ellerine, avuç içlerini öpemedim, utandığım için gözlerinin içine üç saniyeden fazla bakamadım, vedalaşırken gözlerimin içine baktı ”sarılmayacağım, sarılırsam ağlarım” deyip yüzüne dokundum koşarak ve ağlayarak eve döndüm ertesi sabah Ankara’ya gitti. O gitti, her şey güzeldi sabahın 06.00’sında uyumayıp beni sevdiğini söylediği mesajlar atardı. Çok güzeldik. Yani ben öyle sanıyordum. bir ay sonra mesafeler yüzünden ilişkimizin yürümeyeceğini ve bitmesini istediğini söyledi. O cümleden 2 sene sonra, geldi yeniden. karşı karşıya geldik, o duraksadı öylece baktı ben duraksadım öylece baktım. O zamanda sarılmadım. Biliyorum, küfür ettiniz bana. Karşılaştığımızın ertesi gecesi yine gördüm onu, yanında bir kız vardı. Gözlerinin içine baktı, ardından öptü onu. Öptü ulan. ben utanıp gözlerine bakamazdım onun o kız onun gözlerini öptü. Bu hissi nasıl tarif edebilirim? İntihar etmiş fakat ölememişim gibi bir his. Onu o gün son görüşüm oldu. Yani anlayacağınız mesafe diye bir şey yoktur. Onun mesafeyi bahane edip bitirdiği bizi ben onsuz bir şekilde 3,5 yıl devam ettirdim kalbimde. Ve sonsuza kadar da ettireceğim.
ACILAR BİR GÜN BİTER Mİ?
