•Anlamıyorlar Mavi,anlamadılarda hiçbir zaman ya da o soktuğum savunma mekanizmaları öyle bir mükemmel çalışıyor ki yalanlarıyla etrafıda uyutuyorlar,ağızlarına geleni söylüyorlar kendilerince;kıçımın kenarları..Insan psikolojisinden ve sosyolojik etkilerden hiç haberdar değiller.
Bunu sende çoğu kez yaptın bana,hep düşünmeden,empati kurmadan,anlamadan yargıladın,yanlış değerlendirdin beni;oysa ki sen okumuş,kültürlü ve kariyer sahibi bir kadınsın ve işinin gereği insan psikolojisini de iyi biliyorsun…
Son gece telefonun diğer tarafındaki ses,istediğim birşey olmayınca hırçınlık yaptığımı ve illa istediğimin olacağını söyledi sana ve sende onu tasdiklercesine aynı cümleyi tekrarladın..
Çocukluğum hep bir evden bir eve dolaşmakla geçti,annem çalıştığı için akşama kadar anneannelerde,akşamda evde;taki ilkokul yollarına kadar durum böyle devam etti. Ilkokul yıllarında ise sabah okula,okul çıkışı babaannemin evi okula yakın diye,onun evine,akşam tekrar eve. Ortaokulda anneannemin evi okula yakın diye onlara,haftasonları eve,ortasonda ailemin evine yakın okul açılınca tekrar eve yani seninle tanıştığım o mahalleye.Lise de yine anneanneme yakın diye anneanneme haftasonları eve..Haftaiçi anneannem ve teyzem erken uyuduğu için gece uyuyana kadar salonda tek otururdum Mavi…Lise bitti tekrar eve!Hayatımı değiştiren ve sosyolojik anlamda bir statü kazandığım olay 1997’de gerçekleşti yani 17 yaşındayken daha öncesinde kimsenin hayatında uzun süre yer edinememiş ve oradan oraya sürüklenmiş olan ben,tam 7 hayatımda hem bir sosyal statüm oldu hem de bir ailem…Kız arkadaşımın ailesinde bazı sorunlar vardı,babası çok fazla eve gelmez,abisi genelde şehir dışında ve annesi de kumar peşindeydi.4 yıllık üniversite hayatını bir kenara atarsak,o 7 yılın 3 yılı hep onlarda uyudum Mavi,çünkü o evde iki kadın vardı,çünkü kadınlar korunmaya muhtaçtı çünkü bu durum abisinin ve babasının işine geliyordu.. Herşeye rağmen bir statü sahibiydim ve senden sonra erkek olmamı hissettiren bir atmosfere sahiptim..O kız ve annesi iki defa bana sordu,hiç yüzük takma gibi bir niyeti var mı diye ailemin tam 7 yıl boyunca ama aileme göre ilkinde önce okulu,ikinci defasında da askere gidip gelmeliydim;adamlar haklıydı Mavi,ben onların evine girip çıkan hatta aile ziyaretlerinde beraber götürdükleri;beni soran herkese de ‘damadımız’ dedikleri adamdım.
İşin psikolojik ve sosyolojik analizini sana bırakıyorum..
Hırçınlığımın asıl sebebi,istediğim şeyin olmaması değildi hiçbir zaman,sahip olduğum statümü kaybetmek,sahip olduğum ve beni mutlu eden atmosferi kaybetmek,sahip olduğum o güzel sıfatları ve isimleri kaybetmek ve de en önemlisi sevdiğim kadınları kaybetmekti beni hırçın yapan..
Ben,hiçbir zaman ailemin içinde bir statüye sahip olmadım,bir önem olmadım,hiçbir zaman hiçbir konuda sorumluluk verilmedi bana,hatta bir adım ilerisi hiç sevilmedim onlar tarafından anlayacağın..
lisede balkonda saksıda çiçek besleyip ilgileniyorum diye,o çiçeği alıp apartmanın bahçesine diktiler sevmeyim diye,bir muhabbet kuşum vardı,adı Demokrat’tı,beraber Ahmet Kaya türküleri söylerdim onunla hep,ben evde yokken ölmüş güya …
Siyasi kitaplarım vardı lisede,anneannemin evinde yalnızlıktan sıkıldığım akşamlar onları kurcalardım;benim hiç arkadaşım da olmadı Mavi,sizden başka;birgün aniden kitaplarım yok oldular ve hiçbir kimse ne olduğunu anlatmadı.
Sevdiğim herşeyi elimden aldılar;
şimdi bana mı suçlu diyorlar ?
Sevgiler;
‘Arka’daş Yılmaz
‘Arka’dan Mektuplar(37) Suçlu;Kim;Ya Sen!
