Uzun zaman oldu konuşmayalı. Yalnız kaldım. Kendimle baş başa kaldım. Canımda yandı, çok üzüldüğümde oldu. Dayanamayıp sayfalarca mesaj yazdim kaç defa sana. Bazılarını yollamadım. Bazılarını belki bir gün okuya bileceğin yerlere bıraktım. İstersen umut de, istersen gereksiz bir aptallık. O kadar yorgunumki sana farketmiyor artık…
Geçen aynada kendime baktım. Sakalıma takıldı gözüm. Aptalca bi gülümseme oluştu yüzümde. Sevmezdin sakalımı. Bazende sakallı çocuk derdin bana. Şimdi bir görsen halimi. Saçım sakalım bir birine karışmış. Ama o sakallı çocuk senden sonra hiç çocukluk yapmak istemedi. İnsanı acılar büyütürmüş ya. Ardında bıraktığın tarifsiz acı büyüttü benide. Sevdiğimiz o şarkıdaki gibi değilmi?
Adam oldum ben koskoca bir adam
Sende güzeller güzeli bi kadın
Görsen beni tanırmıydın
Tanırmıydın sahi bu halde beni? Yada boşver; tanıma. Ben alışıyorum yalnızlığıma. Gelipte yıkma sana ördüğüm duvarları.
Hep sana aşktan bahsederdim ya. Unut hepsini. Ben sana hiç aşık olmamışım meğersem. Ben sadece okuduğum kitaplarda, dinlediğim şarkılarda seni hayal etmişim. Aşık değilmişim ben sana, sadece elin elimde olmayınca üşüyormuşum. Aşık değilmişim ben sana, sadece her gece saçlarına sarılıp uyumak; her sabah göz kapaklarından öperek uyanmak istemişim. Aşık değilmişim ben sana, sadece gözlerine bakınca zamanım durmuş. Aşık değilmişim ben sana, sadece şarkımız her “beni bırakma” dediğinde daha sıkı tutmuşum elini. Aşık değilmişim ben sana, sadece kokunu içime çekerek yaşlanmayı düşlemişim hep…
Aşık değilmişim ben sana. Sadece sensiz canım çok yanmış; ama aşık değilmişim ben sana…
İmza: İlker Aslan
