Hüseyin Öncül

Şizofreni Nedir? İnsan ve yalnızlığı. Sen ve ruhunun gelişiminin hastalık orantısı yüzünden hayaller hayatlar arasına sıkışmış birhayatın yalancısı. Bunun hayata olan katkısı yerin kulağı ve Allah’ın hakkı doğru olandan yana…

Hayatın akışı senin, akışın aktığı sürece zaman bütün mucizeleri bulur, anda olmak budur, yürek sevgi doludur, hayata tüm isteklerini aç, hayal dediğinde gerçek olur.

Bir insanın kaderi bütün insanlığı böylesine nasıl etkileyebilirdi, kendimde gördüğüm herşey başka herkezden bir parça gibiydi, bütün çabalarım kendim içindi, herkes birbirine muhtaçtı aslında, muazzam başlangıçlar geldi geçti hayatımızda, farkındayım…

Umutlarımı kırma benim hayat, kırılgandır benim yüreğim, ümitlerini al benden bari, çabaların boşa baksana, bir el uzatıp kaçmasana.

Ruhumun odalarında dolaştım, dere, tepe dümdüz ulaştım, su kenarında kuruyan çiçekler misali yaşantım.

Zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bilmeli insan, zaman geldiğinde açılır kapılar zaten, ardında bir bekleyen vardır, bilinmeyen hakikatler saklıdır, bir adım daha yakındır artık.

Kalbim, yanlışlarımı örtpas et, aklımla bir ol, daha önce defalarca sıyrılıp geçtin hayatımdan, ellerimi açmasam tutamazdım seni, sürüklenmek istermiydim bilseydim. Yaşamak anlamlı değildi, hatalar içinde boğarken kendimi, uyanmak istemezdim dünyaya…

Aşk, tarifin yok, tarihisin hayatımın.Küskün düşerim aşkım, yinede peşin isterim ruhumu.Sen olmasan ne şiir yazar, ne şarkı söylerim,hayat çanını çalar, dansetmek isterim çıngıltısına,çılgıncasına yaşamak varken, kum saatini çevirmem, sayılmamış saliseler…

Artık, atmak istiyorum artıklarımı, göğüs kafesim doldu artık, başka hiçbir nedenim yok, tutunacak bir dalım yok, banada yazık artık, mahvettik kendimizi, sağa sola fırlatmak istiyorum yanlışlarımı, kocaman doğrulara sarılıp, uyumak…

Zirvesine göz koyduğum dağları aşarım, eni sonunda düşerim bir yaprak gibi ağaçların arasına. Dalları kurutur mevsimler, kıymet yükünü zaman taşır, vakit gelir çiçek olur açarım.

Anlamazlar insanoğlunu, bilmezler, dinlemezler kendi bildiklerini, görmezler, hissetmezler, karşılık beklemezler kimseden, kendinden emin olamazlar. Unutur insanoğlu, bencil olamaz, öğrenir, yalnız kalamaz, kendinden kaçamaz, yanlış duygulara kapılıp, yanlış yapamaz kimselere!

Şimdi beni terkediyorsun ya, terket, bilmen gereken ne varsa erteliyorsun, aşktan vazgeçiyorsun sen, herşeyini kaybediyorsun. Böyle yaşamak sana haram olur, vazgeç, artık biliyorsun, benden kaçıyorsun, hislerimi alsana, hayatın üstesinden geliyorsun!

Dünyadaki bütün renkleri hapseder içime kitlerim, tonlarca renk arasından sadace siyah düşlerim, kendimden bir parça söküp bütün renkleri serbest bırakmak isterim. Bir beyaz kağıda sütle yazılmış yazı ile mahkumdur rengarenk…

Bilmezdim ruhumun çocuk oyuncağının çıngıldayan sesini, beynime bir neşter saplayıp deşmek isterdim bir doktor edasında. Ben doktor değilim çocuk ruhlu bir yazar belkide benim adım, oyuncağımdır belki yazmak. Edebiyattan anlamam…

Sözlerim sustuğu zaman gözlerimin içi anlatır herşeyi, içten gelen bir gülümseme herşeyi hoş eder bazen. Bu his benim derdimdir onca insan böyleyken, gözlerim bir başka bakar, lakin bilmem gereken tek…