Sonra işte böyle saçma sapan düşünceler doluyor beynime anlayamıyorum ne yaptığımı fark edemiyorum. Bana ne oluyor? Yardımlardan arınmış ruhum, bedenim.. Ne gelen yardımı kabul edebiliyorum ne de yardım isteyebiliyorum. Deliriyor muyum Tanrı’m? Bu nasıl bir acı kavrayamıyorum. Ölüyorum ama canlıyım. Çok çok farklı bir şey bu anlatamıyorum. İnsanlar da anlamıyor. Bazıları ilgilenmiyor, bazılarının haberi bile yok, birkaçı dalga geçiyor.. Ama hiçbiri anlamıyor. Doğal tabii. Ben bile kendimi kavrayamazken.. Peki ne yapıyorum ben Tanrı’m? Sana böyle diyorum Allah demeyi bilmiyor değilim. Ama herkes sana Tanrı’m demiyor.. Ben o az olan kısımda yer alıyorum ve bunun bile sebebini blmiyorum..
Ahh..Beynim.. Ölûmden beter her şey.. İşkencenin sebebi ne? Neym ben? Hasta mı? Şizofren mi? Masumane bir deliden mi ibaretim? Yoksa henüz tam olarak aklını kaybetmemiş bir bakire mi?
Bakire? Bu nerden çıktı şimdi?
-H. Bahar Siner-
