Bir hiçliğin ortasında kaybolup gidiyor yüreğim. Ben bir kuş yürekli. Ürkek, biraz da çocuksu. Acılarına şeker katan, sonra da mutluluğu içmeyi unutan biri gibi. Kelimelerin arasında kendini arayan ve sonra kendini kelimelerin arasında kaybeden biri gibi. Yazdıkça kalemim tükeniyor, duygularım bitmeyen bir mürekkep gibi. Yazdıkça çoğalıyor. Şiddetleniyor. Umutlarımın son kırıntılarını martılar yiyor. Bense uzaktan seyrediyorum. Ben bir kuş yürekli. Kalemini kalesi yapan biri.