Saçlarının eğri kıyısı göğün
Gözlerinde dün geceden kalma şarap
Ve laf söz çıkar aramızda
Buğulu bir sabah kahvaltısından.
Çatal, yürek dalaşır bir tabakta
Umay derdi bana küçükken
Arkandan ağlar kalanlar
Ben
Ölüler yaş dökmez der kalkardım sofradan.
Bazı kaçınılmazlardan
Gediklerden bakardık geçmişimize
Ve tüm köylerde anılırdı adım.
Uzun uzadıya kapanırdı serçe kapakları gözlerinin
Pamuk şekerlerden bulutlar örterdim uykuna.
Güldüğünde bağıran güneş
Dudaklarında ki keskin çizik
Kokundan bahsetmiş miydik ?
Hani çıyan bir uğultudur kulaklarda yalnızlık
Bir anlık kayboluştur annenin eli elinden düşüşü
Kalabalığın çoşkun ve iklimine ters düşen ses seli
Senin aralarından sıyrılıp
Bütün kurtulup lüzumsuz yerlerinden insanlığın
Burnuma çivisi çakılan kokun;
Umay, akla gelen tüm kötü anılara pranga vurayım !
Çehrende tüm dünlerinin yol izleri
Ve sokağınızda ki yıkımlar
Benim ellerimden bir çığlık kopuyor resmi dairelere !
Umay, kaçmamız gerek
Anahtarını boynunda sakladığın geleceğin
İzlerini sileceğim ben peşinden !
Sen devam et.
Umay, senin gülmen gerek
Aşklara ideoloji takılıyor.
Umay, beni bırak
Anne, beni bırak
Sen devam et.
RIZA ÇELİK – instagram @ clk.riza
