Sanki bütün duyu organlarımı yitirmişim gibi hissediyorum kimseyi duymuyorum gibi sadece Dünya da tek ben varmışım gibi.Sürekli bir şeyler düşünüyorum niye varım ? ne yapmak için burdayım ? bazen delirircesine düşünüyorum.Ara sokaklardan yürümek,kedileri ürkütmemek için başka sokaklardan geçmek,balkona konan güvercinlere ekmek bırakmak için parmak ucunda yürümek,fotoğraf çekmek,tiyatroya gitmek,düşünebildiğim soğuk ve rüzgarlı havalar,yazabildiğim sessiz odalar hepsi benim.Hepsi benim varoluşum.Sevilme ihtiyacı bazen tutuyor bileğimden beni.Bazen sıkıştırıyor beni köşeye bu duygu.Az çekil öteye diyorum,az çekil de önümü göreyim.
Bileğimizden tutar duygular.
