Dün gece yine pencereme loş bir ışığın yansıması ile açtım gözlerimi. Buğulanmış cam ve hüzünlü yağmur damlalarıyla bakıştık sabaha kadar. Gece yine uzundu biliyordum. Boş bir bakışmaydı, ilk hamleyi o yapti. “Olmayan kalem” ve “sayısız kağıt” parçaları duruyordu gri renkteki masamda. Konuşmayı başlatmam gerekti fakat engel büyüktü.. Gözlerime baktı ve söylediği tek kelime şuydu; “Yüreğine yansıyan ışığı görmezden gelemezsin ! ” ..
Bitmeyen kağıt parçaları
