Kayıt Ol
Oca 7, 2015
1078 Views
0 0

ÇELİŞKİ

Written by

ÇELİŞKİ

  • Nuray merhaba, nasılsın?
  • İyiyim teşekkürler, sen nasılsın?
  • Bende iyiyim teşekkür ederim, nerede buluşuyoruz? Ben acı bademdeyim .
  • Bağdat caddesinde buluşalım, oraya yakınım.
  • Tamam, ikide Boğanın orada olurum, uyar mı?
  • Tamam ikide.

Hemen hazırlanmaya koyuldum. Bir yandan da taksiyle mi, dolmuşla mı gitsem diye düşünüyordum.  Ev ahalisine ‘ben çıkıyorum, akşama görüşürüz’ diye seslendim. Onlardan gelen‘ güle güle, kendine dikkat et’  cevabı duyunca kapıyı çekip çıktım. Nasıl olsa zamanım vardı, dolmuşla gitmeye karar verdim.  Minibüs doluydu, cam kenarında yolculuk ediyordum.  Lüks kafelerin, mağazaların ve alışveriş merkezlerin ve birçok trafik ışığının olduğu, cıvıl cıvıl insanlarla dolu cadde boyunca gidiyorduk. Trafik ışıklarında durduğumuzda, kafenin bahçesi deki masalar,  giyimlerinden hali vakti yerinde olduğu anlaşılan insanlarla doluydu.  Sokağa yakın masada hararetli hararetli konuşan  üç kadın dikkatimi çekti. Öyle dalmışlarda ki konuşmaya..

Önlerinde ki çöp konteynırından kağıt toplayan kadında bulduklarının sevinci içinde bir bir konteynırdan alıp arabasını doldurmaya çalışıyordu.  Kaldırımın başında giyimi masadakilere göre iyi olmayan kadın ağır ağır masaya yanaştı. Elinin hareketi  ile bir şeyler anlatmaya çalıştığı anlaşılıyordu. Masada ki kadınlar başlarını çevirip konuşmaya devam ettiler. İki kadın bir iki saniye göz göze geldi.  Başlarını öne eğip kaldıkları yerden yollarına devam ettiler, bende yeşil ile Bahariye caddesine..

Konuştuğumuz saatte gelmiştim bir kafeye girip yaşadığım görüntünün içinde yaşanan tezatlıkları düşünmeye dalmıştım. Telefonun sesi ile kendime geldim. Nuray arıyordu.

-Neredesin, geldin mi?

-Kafedeyim geldim, on dakika oldu.

-Bende seni bekliyorum, hangi kafedesin.

-Bankanın karşısında ki kafe.

-Eee bende bankanın karşısında ki kafedeyim. Starbucks

-Hangi Starbucks, Nuray

– Bağdat caddesindeyim.

-Geliyorum bekle.

Nurayla ben konuşup buluşmak için anlaştık, birde konuşmasak nasıl anlaşacaktık bilmiyorum.  Hemen taksiye atlayıp ‘Bağdat caddesine, lütfen’ dedim.  Bu yanlış anlaşılma kesin benden kaynaklanıyordu, eminim. Beynim kabul etmek istemiyorsa kesinlikle bir oyun oynardı bana. Zaten Bağdat caddesini de sevemedim, insanlar aynı kalıptan çıkmış gibi. Şehirin farklı yüzü. Köpeklerini dolaştıranlar, lüks mağazaların vitrinlerini dolaşan insanlarla dolu. Köpek malzemeleri satan vitrinde bir kıyafet dikkatimi çekti. Çok şirin pitikare kumaştan bir köpek pantolonu. Etiketteki fiyatını görünce ‘ pes 200 TL de olur mu, yuh artık kim alır’ dedim demesine. Elli yüz metre yukarıdan gelen iki köpeğin üzerinde aynısı var. Uzun zamandır görmediğim güzel arkadaşımı görmek büyük bir keyif ve mutluluk verse de, gün boyu ruhumu sıkan bir şeyler vardı.  Akşam taksiye binip  sahile gelince içime huzur dolmaya başladı. Vapura bindim. İşten çıkan insanların vapura yetişmek için telaşları, ‘sıcak çay, sahlep’  diye borazan gibi bağıran satıcının sesi ile huzur bulan ruhuma sevgi damla damla akmaya başladı.

Bütün gün ruhum ile bedenim birbirine yabancı iki sevgili gibiydi.

 

1969347_812114522180224_2067303571721719409_n

Turkan Kebeci

Çevremde olan olaylara farklı açıdan bakmaya çalışıyorum. Yaşam denen çizgide doğru yaşamayı, mum olabilmeyi amaç edinene amatör bir yazma ve okuma hastasıyım..
Hedeflere ulaşabilmek için sen olmadım. Bendim ben olmaya devam.
Avatar

Latest posts by Turkan Kebeci (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.