El Sürmeyin Yalnızlığıma! / Cilveli Yalnızlık
Hayatın size dar geldiği anlar oldu mu? Ya da size yetmediğini düşündüğünüz, birşeylerin eksik olduğu?
Yaşantınız boyunca hep birşeylerin olmaması; elmanın sadece bir yarısına sahip olmanız, gömleğinizin tam ortasındaki düğmenin olmayışı ya da hunharca kahkaha atmak isterken ön dişlerinizden birinin kırılmış olması … Size bu satırları karalamak için yeterli sebeplerdir.
Peki ya sebepleriniz bunların ötesindeyse? – Büyük sıkıntı.
Yalnızlık sadece birşeylerin eksik olması da değil tabi ki. Zaten o kadar kapsamı geniş ki! İsteseniz de onu tek bir kalıba sokamazsınız.
Elinizdekiler az gelebilir, yetersiz kalabilir yalnızlık hissini atmak için. Bu bir sigara paketi, bir kola şişesi ya da bir telefon… Yetersiz.
Bu hissin oluşmasını genelde aşka, aşkın eksikliğine bağlıyoruz. Ne kadar doğru, ne kadar yanlış; tam ya da eksik bilemeyiz. Çünkü bu konuda yapılacak her yorum öznellikten öteye geçmeyecektir. Bu da yalnızlığa ait bir özellik mi yoksa?
Bana bu satırları yazdıran sebep ne açıkçası bende bilmiyorum. Bir haftalık duygusallık işi bu noktalara getirdi. Her şeye ağlamaklı, şikayet etmeyle yaklaşmak benimde hoşuma gitmiyor ama ne kadar bu psikolojiden kurtulmak istesem de aslında fark ediyorum ki her geçen gün daha da benliğime işliyor. Korkuyorum!
Korkmama rağmen ısrarla kurtulmak istiyorum. Bir ömür böyle geçmez. Aşık değilim (?), yalnızlık duyuyorum. Hayat iğrenç!
