Çocuk

Rüzgar tutar ellerimden;
Gökyüzü maviye boyanmışken,
Denizden dalgalar vurur,
Gönlümün kıyılarına.
İşte tam böyle anlarda,
İçerime eserim ben de.
Ve böyle anlar hep korkutur beni,
Çocuk yüreğimi,
Yüreğimdeki çocuğu…
Alırım,ayırırım gönül salıncağımdan onu uzaklara.
Koşmaya başlar bambaşka diyarlara.
Sonra durur,derin bir nefes alır
-Ki görür o zaman-
Nerede olduğunu,
Kimde olduğunu.
Kendinden habersiz…
Fakat koştukça yine kendiyle buluşur.
Nefesini bırakır.
Ömür bu denli kısa,
Ömür bu denli uzun çocuk!..