Kendisini koşulsuz seven ve seveceğine inandığı biri vardı,
Gidemedi
Irmağın kenarında sakin ama huzursuzca bekliyordu,
Uzayın başka alemlerine yelken açmak için
Artık böyleydi
Çünkü özlemek yorar
Kafası karışıktı antilobun
Belki etrafına bakınsa,
Bir şeylerin hakikatten o kadar kötü olmadığını görecek
İnsanları tanımaktan daha önemlidir mesela kendini tanımak
Onlar için sevgi güzel bir kıyafet,
Bakımlı bir dış görünüm
Ve beş para etmez klişelerin içine sıkışan bir orospuluktu;
Öyle düşünüyordu antilop
Tüm bunlardan kurtulabilirdi
İnsanlar ise ona nefretle bakıyorlardı
Çünkü onların istediği gibi değildi
Ama o zihnini kontrol edebiliyordu,
Buna hükmedemezse işinin hemen biteceğini de biliyordu
Kendini tanıyarak başarmıştı bunu
Ama zihin,
Zamanı geldiği zaman ürettikleriyle ona oyunlar oynuyordu
Boktan dünyadaki bu çocuksu,
Bu naif duygularının tükenmesi gerekiyordu
Acı her seferinde kendini sıfırlayıp yeniden başlıyordu