Kayıt Ol
Tem 6, 2016
881 Views
0 0

düşünce

Written by

Hayır dedim kendi kendime böyle olmasını ben istemezdim. Herkes kendi yolunda ilerlemeyi seçti.o yola hepimizde dahildik.ne kadar istemeye istemeye de olsa bende kendi yolumda ilerlemeyi seçtim.ne kadar zorlansamda ilk başlarda, ne kadar kırılsamda tekrardan, alıştım, kabullendim. Benim için kabullenmek büyük şeydi. kabullenmek acıydı…her şeyden önce kabullenmek vazgeçmekti. Ama mecbursun. Bir şeyleri yoluna koymak istiyorsan kabullenmek lazımdı. Aynı yerden daha çok kırılmadan yara almadan devam etmek lazımdı. Zor olsa gerek, bunu yapmayı seçtiğim zaman düşüncelerimden, fikirlerimden, her şeyden alıkoyamadım kendimi. Düşündüm, düşündüm, düşündüm. Tekrar tekrar düşündüm… Düşündüklerim mantıklıydı belki evet, içim, yüreğim hatta beynim bile bu düşüncelerime ağır bastı. Ben de haliyle mantığıma bu kadar ağır basan tarafı, yüreğimi ele alarak devam ettim belli bir süre… garip  şekilde acılarıma tutundum. Acılarımla bütünleştim.dediğim gibi acılarıma alıştım. Alışmakla kalmadım, zaman geçtikçe acılarımın üstüne gitmeyi öğrendim.  Onsuz yapamam dediğim anılarım için,şuan onlar olmadan da devam edebildiğimi gördüm. Anılar nedir ki? Anılar, zaman geçtikten sonra hafızalardan, bellekten silinen,sadece o anı bir fotoğraf karesi gibi hatırladığımızdan çok öteye geçmiyor artık… bu seferde araya giren zaman oluyor. Zamanla büyüyüyoruz,zamanla olgunlaşıyoruz, doğruyu yanlışı, haklıyı haksızı daha çok şeyi bize öğreten zaman oluyor. bununla beraber  nasıl geçtiğini, belki bir kum saati misali akıp gittiğini görmemekte zor olmuyor.

                    Hayat çok kısa, artık başımızı kaldırıp bir yerden başlama zamanı.

Avatar

Latest posts by wbertbeng (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.