İmkân sızım; meşru semtlerin gayrimeşru aşk senliğinde ikramını aldım umut edebilmenin. Çıtayı yükseltti geçmiş demlerim; açık oldu, koyuluklarıma inat. Bazı bazı ve hep tatlıca aklımdaki kanepeden yandaki koltuğa süzülerek yalnızlığımı izliyorsun gönül televizyonumda.
Şımarık kalıyor mumla aradığımız çocukluk sevgilerimiz. Neyse, boş ver; taktım ben yine, saat takmadığım kadar çok geçmişe… Böyle de eksantrik bir defolu yalnızım.
Dilara AKSOY
2 comments
Çok güzel bir yazı olmuş, betimleme ve kullandığın öğeler çok derin. Eline sağlık.
Teşekkür ederim.