Kayıt Ol
Eki 16, 2016
1187 Views
10 2

hassan

Written by

Gözlerinden damlayan yaşla tanımıştım onu
elleri titremekli,yorgun yüzlü,soluk benizli bir suriyeliydi hassan…
küçük yaşda savaşın acımasız yüzünü gören yeni yeni bıyıkları terlemiş bir delikanlıydı.
şose’de bir parkın taş duvarlarına oturmuş öylece çocukları izliyordu,göz yaşları kirpikleri arasından düşüveriyor belkide hiç yaşamadığı çocukluğunu özlüyordu.
ne garipti…
insanın aslında hiç sahip olamadığı bir şeyi özlemesi,ne acıydı…
göz yaşlarını sündürdüğü tişörtünün koluna silerken tereddütlü bakışlarının ardına gizlenmiş gözlerinin ürkekce etrafına bakındığını sezdim
haklıydı da…
içinde bulunduğu insanlar kuru bir kalabalıktan ibaretti
suriyeli olduğu için aşağılandığı da olmuş,bazılarının sözleri hala kulaklarımı çınlatıyor diyor neden kaçtınız ki yiğitce savaşabilirdiniz,hatta bazıları iyice haddini aşarak ; siz korkaksınız,sadece zora geldiğinde kaçmayı seçenlerdensiniz demiş
onlara vatanından neden göçtüğünü anlatabilecek bilgiye sahip olmasına rağmen susmuş
bu konuşmanın yersiz olacağını düşünmüş
hassan bu kelimeleri duyduğunda bile sükunetini hiç bozmamış
bir umutla geldigim bu ülkenin çoğunluğu sözde müslüman diyor çünkü insanlar; ırkları,dinleri ve dilleri için yargılanabiliyorlar diyor
oysa islamiyet bu değil diye de ekliyor hassan
çünkü insanlar fıkirlerini temizlemedikçe beyinlerinden kalbe giden yolu asla bulamazlar diyor…

suriyede erkek olmanın sünneti işgalcilerin tanklarını taşlamaktan geçiyormuş ,çocukları büyüdüğünde, bluğ çağına geldiğinde kendini ispatlaması için her baba bir sapan alırmış çocuğuna
ebeveynler çocuklarının büyüdüğune o zaman karar verirlermiş
bizde çocuklar erken olgunlaşır diyor hassan
9 unda çelik paletli tanklara sapan atar
14 unde evlenir,17 de baba olur ve çoğu 20 ye varmadan ölürler
siz çok şanslısınız diyor hassan hala bir vatanınız ve bir aileniz var
yapmanız gereken savaşmak da değil
sadece dünyanın neresinde olursa olsun yapılan zulme,katliama sessiz kalmamak
çünku birgun bu sessizlik hepimizi yerimizden edecek diyor…

hassan dan dili ile dişi arasında çıkan bu hikayeleri dinleyince hayat ne acımasız dedim henüz ,hayat bu yaşda ne çok şey almıştı ondan
Bilincim bir anda benliğimi sarstı,düşündüğüm şeyi düzeltmem hususunda uyardı beni ; acımasız olan hayat değildi insanlardı
insanlardı bu hayatı acımasızca ve zalimce kılanlar
nagazakiyi ,hiroşimayı bombalayanlar
yahudileri katledenler
kürt ve türk halklarını birbirine kırdıranlar
dünyanın neresinde olursa olsun yapılan tüm zulmlere ve katliamlara sessiz kalanlar hep insanlar olmuşlardı.

Bizler iyilik ve kötülük arasında arafta kalanlar
iyiliği ve barışı dünyaya yaymadığımız sürece
kanlar akacak, insanlar ölecek ve nice hassanlar cocukluğunu kaybedecek
uyan..
çunku barış insanların duyarlılığindan kurulacak ve zulmün karşışında dimdik duran en etkili silah olacaktır..

EMRE ER

hassan,EMREER

EMRE ER

1985 Ankara'da doğdu
ilk,orta,lise eğitimini Eskişehir' de tamamladıktan sonraEskişehir Anadolu üniversitesi'nden mezun oldu
Anezozia adlı ilk deneme kitabı yakında raflarda
Avatar

Latest posts by EMRE ER (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.