Hiç doğmayacakmış gibi batıyor güneş. Sanki sabah olmayacakmış gibi. Batan güneşin kızıllığı yakıyor kalbimi. Her an karanlık elegeçiriyor bedenimi. Güneş kaybolduğunda ufuktan, sönüyor tüm ışıklar. Artık tek ümidim yıldızlar oluyor. Kalbimdeki sonsuz karanlığı onlar aydınlatmaya çalışıyor. Ama yetmiyor güçleri. Vakti geldiğinde elegeçiriyor karanlık bedenimi. Bir daha yanmıyacakmış gibi sönüyor ışıklar. Tıpkı doğmayacakmışcasına batan güneş gibi.
Sonsuzlukta kayboluyor ruhum. Bitmeyen rüyalara dalıyorum. Yalnız başıma dolaşıyorum bitmeyen bir karanlıkta. Yalancı hayaller örtüyor gözlerimi. Bir süre sonra tamamen köreriyor gözlerim.
Ama bir ışık beliriyor karanlıkta. Sonsuz karanlığı yararak süzülen bir ışık. Yalancı hayaller karşı koyamıyor gücüne. Yalnız olmadığımı hissediyorum. Sonra bir beden çıkıyor karşıma, suratı olmayan bir beden. Elimden tutup götürüyor beni. Hiç doğmayacakmış gibi batan güneşin, yeniden can verdiği sabaha. Yola koyuluyorum yeniden. Beni sonsuz karanlıktan kurtaran bedeni bulmak için. Sabırsızlıkla bekliyorum geceyi. Onun olmayan suratını tekrar görebilmek için.
