Konuştum bende elbet birileriyle. Seninle konuşmazken, sen yazmazken, iletişim halinde değilken. Elbette konuştum. Kimine bir saat dayanabildim, kimine bir gün. Ama sana hiç dayanamadım. Çünkü sana dayanmak zorunda kalmadım. Kendimi hiç dayanma durumu içersinde hissetmedim. Mutluydum, huzurluydum. Her şey öyle olması gerektiği içinmiş gibiydi. Devam etmesi gerekliydi. Ama önce herkes kendi yolunu çizmeli. Ben en son karar vermeliyim. Artıklara göre hareket etmeliyim. Çünkü biliyorum ki zorla güzellik olmaz. Oldurmaya çalışmak veya içindekileri cesurca söylemek her daim iyi sonuçlar getirmez. Daha iyi olsun diye çıkılan yolda, olan durumu, ilişkiyi daha da beter hale getirmemeliyim. Bir adım atamıyorsam, bir adım geri kaçmamalıyım. Bekliyorum. Elbette her şeyin zamanı vardır. Hayırlı olanın da…
İçimden Atamadıklarım
