Bugün pencereden baktım bulutlu göğüm.Perdeleri çektim. Sevmem kapalı havaları. Ha yağdı ha yağacak dedirten cinstendir tam. Bir karamsarlığa düşürür tüm ruhumu.
Ve bugün ki gök gibidir içim. Kah yağmurlar yağıyor içime. kah esiyor rüzgarlar. Güneşli gün sayısını kestirmek zor. Karanlıkla aydınlığın arası bir alaca. Demek bunca mutluyken yüzüm, gözlerim bunca hüzne kapılmazmış gibi yaparken, perdelerini çekivermiş yüreğim. Yani demem o ki kimse kimseyi bilemez gözlerinden. Kimse kimsenin gülen yüzüne kanıp “ne kadar da mutlu” diyemez. Siz gülen gözlerine aldanırsınız onun ama içindeki hüzün yığınını anlatamaz o, kimselere. Kimse bilmez kimsenin ne hissettiğini. Beni ancak içimin ta içini bilen Rabbim bilir. Ancak O anlar sizi. Sizi yaratandır. Sizi görendir her daim. İşitendir. Okuyandır içinizi. Perdeleri aralayandır. Sonra O’na sığınırım. Ve elhamdülillah bahara döner huzuru bulan gönlüm.
