Kayıt Ol
Tem 14, 2016
1104 Views
1 0

İnsanlık Albayım, İnsanlık…

Written by

isnafa

Nereye baksam ”İNSANLIK ARANIYOR” ilânı…

Sokaktan gözleri dolu, dudakları kuru bir çocuk geçiyor ve başını okşamıyorlar Albayım. Acıkmış, gözleri ile ”bana yardım edin, yemek verin” diyen köpeğe kimse bir dilim ekmek vermiyor. Yalanlarla dolu şu dünyada biri de kalkıp ”ben gidiyorum, geliyor musun?” demiyor.

Acaba şu ”insanlık” denen şey, 1999-İstanbul Depreminde mi öldü? Nerede bu insanlık?

Karnesi de kendisi gibi fakir olan Mecnun’u kimse anlamıyor. Ama zengin çocuğu olan Murat’ı herkes anlıyor. Çünkü o, öğretmen çocuğu…

Ah Sevgili Fakirlik, ”hiçkimse” bile seni anlamıyor.

Adalet Albayım, adalet…                                                                                                       Bazı insanlara hiç uğramıyor.

adaelrs

                                                                                                                                    ŞMY

 

ŞMerve Yiğit

Mayıs 24 - İstanbul'da doğmuş Sivaslı - Yazar olmak isteyen meçhul bir insan - Kendince söz yazar, ör;

şafak, yine sensizliği sayıyordu.
Avatar

Latest posts by ŞMerve Yiğit (see all)

Article Categories:
Deneme · Hayata Dair

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.