Bazen öyle bir kaybedersin ki kaybettiğini o an anlamazsın. ‘Kafasına vurdu, çekip gitti.’ Dersin. Ama öyle olmamıştır. Beynine öyle bir işlemiştir ki bir daha eski sen olamazsın. 180 derece değişmek zorunda kalırsın. Bir kere bir şey öğrenmişsindir: ‘ Bu hayatta kalıcı değiliz, sevdiklerimizi de her an kaybedebiliriz.’ Bu yüzden yani daha fazla üzülmemek için yanından dağıttığın onlarca arkadaş…
Ve bir de dağıtamadıkların, dağıtmaya kıyamadıkların. Her ne kadar onlar seni bırakabiliyor bile olsa senin onları bırakamadıkların. Sonra çok korkarsın. Sevmekten korkarsın, bağlanmaktan korkarsın ve en çok kaybetmekten korkarsın. Kaybetmemek için sevmezsin artık.
Yani aslında yolun başında öyle bir kaybetmişsindir ki sonraki küçük kaybetmeler….
