Umutsuzluk alıyor başını, tükenmişlik , korkular ve geleceğin planları.
Bu yaşta bu yük fazla geliyor bazen acaba napsam diyorsun nerden başlasam acaba yapabilir miyim diye diye korkular sarıyor dört bir yanını. 1 sene sonranı düşünüyorsun ve hayallerini sanki yaşıyormuşcasına hissediyorsun. Dokunsalar ağlayacak duruma geliyor , kalbin küt küt atıyor o heyecana tepeden tırnağa bürünüyorsun sonra bir açıyorsun ki gözlerini odanın tavanına bakarken yakalıyorsun kendini . yanı başında o düşlediğin yaşama götüren bir nevi merdiven görevi gören kitaplar oluyor . Umut ediyorsun kendinden ben yapabilirim diyorsun ama hemen pes ediyorsun işte . Hayal ettiğin yerlerde olan insanları gördükçe imrenmek yerine bazen kıskanıyorsun ya ben yapamassam diyorsun ya işte orada hata ediyorsun. Sana inanan minik bir kalbin olduğunu unutuyorsun .Sen kendi ruhunu o kadar korkulara sarıyorsun ki o minik kalbini görmüyorsun . Oysa sadece onu dinlesen , kapasan kulaklarını dünyaya ve beynini sadece odaklasan istediğin hayallere işte o zaman başarırsın. Sakın yılma ! Düştüğünde kaldıracak bir el aramak yerine , kendin kalkmayı şimdiden öğren. Unutma , sen ve kalbin bu yolda güçlü iki arkadaşsınız.
MAVİTOROS