Gözlerim yanarcasına ağlamayı huy edindim bu aşkta kendime. Kaybolurken kafama vura vura giden anılar, şarkıları olmayıp mesafelerden zerre pişmanlık duymayan kadere de bir gözyaşı hediye ettim. Akıttım, akıllı parmaklıklar ardında cezaevine kalbim kadar bir sen yerleştirirken gözyaşlarımı.
Çünkü seni özledim. Sevmek, mütemadiyen pudralar gibi aşkı; sen damıtmak ve sen akıtmaktı ömrüme. Kalbim sürç-i lisan ettiyse affolmasın. En çok ve en güzel aslında bana yanlış yaptı; seni çok severek.
Yazacaktım bir cümle daha, bir paragraflık daha sen verecektim aşka. Yetemedim sana, kalbinde hiç; sende yok olunca…
Dilara AKSOY
