Hayat bu bir kalemle kagıt üzerinde dans etmeye benzemiyor.Doğunca yazılmaya başlıyor hayat biz yönettiğimizi sanıyoruz oysa ömrümüze yazılan hiç bir şiirden haberimiz yok .Hayat yokuş yukarı çıkmamızı ama asla yorulmamamızı ister bizden.Bir şairin dediği gibi: Bir keresinde yaşamayı denedim onuda elime yüzüme bulaştırdım.Yaşamayı denemek.Bin kere düşmek bin kere yeniden kalkmak.Bir şiiri yaşamak acı doluyken bile bilirsiniz şairler şiirlerinde hep umut saklar.Öyledir yaşamakta bittim derken bile yaşamak bir umuttur işte.Tabi ki şiir yazmak kadar güzel değildir hayat fakat kötü bile yazsan yazmak yaşamaktır.Antartikaya gidebilirsin mesela çölde papatyalar hayal edebilirsin sevdiğini öpebilirsin mesela.Yaşarsın kimse duymadan yada öledebilirsin bir şiirde.Hayat yazmaya benzemez yazar sen değilsin çünkü hele yaşarken sende hiç bir şiire aşk olamadıysan yada hiç yazmadıysan çokta yaşamış sayılmazsın.Ben bu satırları yazarken yaşıyor muyum yada bu satırları yazmak mı bana umut veriyor.Siz begenmeseniz bu yazılanları yazar mıyım ben yınede .Hayat gibi mi yanı aslında bazen kımse begenmez yaptıklarınız ama yaşarsınız mecbursunuz.Hayat kalemin kagıtla dansına benzemez.Fakat kalemi kagıtta dans ettirebilmek yaşamaktan çok daha elzem ve muhteşem olsa gerek.
Kalem Kagıt Dans
