Kayıt Ol
May 5, 2014
1064 Views
0 0

Klivya Çiçekleri

Written by

Biraz önce geldim evime,kısa bir süre duraksadım odamın içinde

Sallanarak düşüverdim yatağa

Duvarımda eskimiş resimler

Duvarımda iki yıldız

Tozlanmış eşyalar

Sanki bir yerlerde istediğim şeyler var

Neyse artık

Artık…neyse..

Konuşturmaya çalışıyor beni bazıları

Konuş!!! diyorlar

Konuş!!

Olmuyor ne yapsam

Çıkmıyor ağzımdan kelimeler,cümleler

Ben bir Cemal Süreya değilim

Değilim ki anlatayım

Değilim ki konuşayım

Neyse artık

Artık..neyse…

İnsan demek ki böyle olurmuş

Ne yapayım,bu kadar mutlu olmamıştım uzun zamandır

Mutlu olmamıştım ki böyle olayım

Evet,yalnız bir yaprak gibi oraya buraya savruluyorum

Merdivenleri iniyorum

Merdivenleri iniyorum

Yağmur delicesine yağıyor

Yağıyor

Yağmur hep delicesine yağıyor buralarda

Kimseler yok etrafımda

Bir kez olsun çıkamıyorum merdivenleri,devamlı iniyorum

Ben bu aralar hep böyleyim

Ben hep böyle değildim

Tutuyor bazı şeyler

Çıkamıyorum

Ne olur?

Ne olur çıkabilsem?

Ne var ki yukarıda?

Ne var bu kadar önemli?

Yarın yine güneş doğacak

Ne var ki?

Doğmayacak mı?

Doğacak elbet….

elbet….elbet doğacak

Asfaltlar erimiş halde

Oturduğumuz yerler ıssız

Oturduğumuz

Sarıldığımız yerler

Ne var ki bu kadar yukarıda

Nedir beni hep aşağıya çeken

Bu ten

Bu vücut benim değil

Bu gözler

Çıkamam insanların içine

Henüz çıkmayı başaramadım

Ama

Ama bilirim ki

Hayır bilmiyorum

Çıkamam

Çıkamam insanların içine

Sadece

Sadece bir anne yeterdi bana

Şu an,şu saatte

Bir annenin sıcaklığı yeterdi bana

Unutmak için..Yeterdi

Zaman geçmek bilmiyor

Söyleyin bana ne zaman bitecek

Ne zaman kazanacağım

Hep böyle midir?

Hep böyle midir sonlar?

Çocuklar elbet bırakacaklar ağlamayı?

Ay yüzünü gösterecek

Ve inadına

İnadına benim yüzüme vuracak

En ışıltılı haliyle

Dumanlar biraz sonra kaybolacak gözlerimin önünden

Ki onlar beni boğan dumanlar

Gri dumanlar

Parmaklarım bir ağacın köklerinde

Geride,gözlerimle kopardığım Klivya  çiçekleri

Klivya çiçekleri

Biraz zehirli olanından lütfen

Yarın uyanacak mıyım bilmiyorum

Yarın olacak mı onuda bilmiyorum

Beni anlamanızı çok isterdim

Milyarlarca insan

Milyarlarca ruh ve bedenler

Evet şimdi başlamak ne güzel olurdu tanrım!!

Yeniden başlasak olmaz mı tanrım??

Salıncaklar

Salıncaklar

Oradan oraya

Kırmızı mavi siyah

Salıncaklara koyun beni

Unutmak belki mümkün olabilir

Unutmak

Sormayın sakın

İnanın hiçbir şeye cevap verecek halde değilim

Belki bir gün

Ay ile güneş yer değiştirir

Yıldızlar yağmurlara karışırsa cevap verebilirim

Ama şimdi uzun bir yola çıkacağım

Biraz da taşlı bir yol

Acılarla dolu bir o kadar da heybetli bir yol

Gidenler yine gidebilir

Ben bu taraftan gideceğim

Gidenler zaten hiç durmuyorlar ki …

Durmuyorlar hiç

Aynı salıncakta

Bir gök kuşağına doğru uçmak varken

Neden bu gidişler

Ne oldu ki ?

Ne bitti

Ne geçti

Neden bir kuş gibi uçup gidemiyoruz uzaklara

Neden yoksunuz?

Bu acizlik neden?

Ayakkabılarım hep ıslak

Burada daima yağmur yağıyor

Cebimde küçük taşlar

Yırtık bir pantolon

Perişan haldeyim

Perişan

Perişan

…………..

………………

Avatar

Latest posts by Bay Golyadkin (see all)

Article Categories:
Şiir

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.