Bazen düşünüyorum da aşk acaba şişirilmiş bi balon mu diye kafam karışıyor.Aşk deyince hemen tavsiyeler ardı ardına geliyor;şöyle yap böyle yap,mücadele et,vazgeçme,erteleme,imkansızı dene,canını ver; bıdı da bıdı…İyi de bu kadar fedakarlık aşk için değiyor mu biraz da buna bakmak lazım.Ömür kısa ve (karmaya inanmıyorsanız) bir seferlikken ne diye bir başkası için bu kadar ızdırap çekeyim?Hadi diyelim çektik ve kavuştuk acaba bu kadar cefa kavuştuğun için değiyor mu?Acaba çok zorlu yollardan geçip yanında olabildiğin şahsın sadece insan olduğunu anlaman ne kadar zamanını alıyor?1 ay,1yıl,10 yıl?Çok sevip kavuşanlara soralım acaba bu büyü ne kadar devam etti?Kaçı mutlu,kaçı pişman,kaçı ayrıldı,kaçı lanet ediyor?En iyi ihtimalle sevgi ve saygıya dönüşmesi mutlu eder insanı.Herkesin bir aşk hikayesi vardır;ben ve sen dahil.Geriye dönüp baktığında acaba ne kadar pişmansın ya da ne kadar mutlusun?Mecnun ve Leyla kavuşsaydı acaba ne kadar mutlu olurlardı ya da efsane olabilirler miydi?
Aşk hiç olmasın demiyorum ama bahsedilen ütopik gibi bir şey olmasına karşıyım;kontrollü neden olmasın?Hayatını perişan etme riskine girmeye ne gerek var?Olursa olur olmazsa hayırlısı olsun felsefesi sizi de karşınızdakini de en makul seviyede tutar.
Tecrübeyle sabit bu fikirlerim şahsıma aittir siz isterseniz ölmeye ya da ölmekten beter olmaya devam edebilirsiniz.
