Sahip oldugumuz şeylerle yetinmeyi öğrendiğimiz zaman,mutluluğu yakaladığımız andır.Fakat bu demek değildirki ideallerimiz olmasın.Tabiki ideallerimiz olacak ama ideallerimize giden yolda verilen kayıpların bizde çöküntü yapmaması gerektiği gibi kazanılan başarıda ayagımızı yerden kesmemeli.Çünkü her ikiside mutlu olmamıza engel teşkil eden unsurlardır.
Bu durumdan şu anlaşılıyor ki; Mutluluk kavramı,mutlu olmayı bilmekten geçiyor.Kibir,gurur,kıskançlık ve bir hedefe aşırı odaklanmak, o şeyesahip olana dek bize mutsuzluk verecektir.Hatta o şeye sahip olsak bile mutluluğumuz kısa sürecektir.Çünkü bu tarz bir düşünce hep elinde olan imkanların daha iyisine odaklanacak,ve bu hırsı yüzünden yaşamdan bir tad alamayacaktır.
Elimizde bulunan nimetlerle mutlu olmak,kendimizi kaptırmadan ihtiyaç duyduğumuz şeylere olmazsa olmaz mantığı ile değilde olmasada olur,ama olursa iyi olur mantığı ile bakmalı,ve buna göre hareket etmeliyiz.Böylelikle şu kısacık hayatı kendimize zehir etmemiş oluruz.
Y.AÇIKGÖZ
