Zengin bir adam vardı dolandırılan, anımsadığım hikayede. Bir kadın geliyordu bu adamın yanına ve ölmek üzere olan çocuğu için para istiyordu adamdan. Gönlü el vermiyordu kadını çevirmeye, içi ezilmişti, acımıştı kadına. Yüksek bir meblağda yardım etmişti kadına. Günlerden sonra adama dolandırılığını bir arkadaşı fısıldamıştı. O kadının çocuğu yoktuve dolayısıyla ölecek kimse de yoktu. Adam bunu duyduğunda asla üzülmemiş ve sinirlenmemişti. Madem ölecek bir çocuk yoktu, bundan güzel haber olamazdı adam için.
Hiçbir zaman fazla romantik olmadım hayatta. Gerçekçiliğe olabildiğince önem verdim. Romantizm ne kadar gerekse bize, gerçekçilik iki kat gerekliydi bana göre. Beni bu düşüncelere iten gerçek, doğumuma mı yoksa dünyanın geçerli kurallarına mı dayanıyor emin değilim. Dünya, bilindiği üzere maddi gerçeklerle dönüyor. Bunu yadsımak sanırım baya zor. Dolayısıyla maneviyattan ziyade maddiyat, geçerli ökçe maalesef.
Ne dersiniz, bu kadar savaşların, anlaşmazlıkların, ikili ilişkilerdeki kırılmaların sebebi maddiyat değil mi? Maddi çıkmazlar yokuşa sürmüyor mu bizi? Yukarıdaki hikayede o adam, maddi çıkmaza görünüşte girmiş olsa da gerçekte herhangi bir çıkmazı yaşadı mı? Hayır. Neden peki? Çünkü onun dünyası maddi gerçeklerle değil, manevi gerçeklerle dönüyor. Bahsetmek istediğim o imkansız dünya burada yatıyor işte. Bir döndürülebilse maneviyatla dünya, o zaman çoğu çıkmaz ve yokuş halledilecek fakat maalesef böyle bir tünel ucu görünmüyor.
O kadar gerçekçilikten bahsettikten sonra sanılmasın ki hayalperest cümleler kuruyorum. Sadece kendimce bir çözüm yolu sunuyorum tebessümüme sebep olan. Yoksa ben de biliyorum bu maddi gücün her geçen gün derinleşerek devam edeceğini ve dünyanın bu güçle döndüğünü ve döneceğini. Dedim ya, ufacık bir dünyanın ufacık bir çözümü benimki.
