Kayıt Ol
May 27, 2018
505 Views
0 0

Nekahet Kutusu

Written by

Hayatımda; karşılaştığım herhangi bir olayda, içimde bulduğum güç ağır basmıştır. Ufak-büyük her ne yaşadıysam bedenimde ve hislerimde var olan güce inanıp, ona sarılmışımdır. Kalbime kızgın bir kömür atıldığında bile. Hani derler ya, kalbinle değil de aklın ile hareket  et diye. İşte ben uzun zaman önce ikisini de yapmayı bıraktım. Kalbimi dinlediğimde kırıklarım, hüzünlerim peşimi bırakmadı, aklımı dinlediğimde ise hatalarım. Bu yüzden bende gücüm ile hareket ediyorum artık. Ama insan bu, hayatı boyunca çok olaya tanık ediyor, parçalanıyor kırılıyor sonra onarıyor kendini. Bazen unutmayı tercih ediyor, bazense kalbine gömmeyi. Ben ne unutmayı nede kalbime gömmeyi beceremediğimden; onları biriktiriyorum.

Önüme irili ufaklı dizilmiş hüzünlerimi; eğilip yerden bir bir topluyorum. Özenle topladığım bu kırıklarımı, sonunda bir sarılma bile olmayan ayrılıkları, unutulmuş dostlukları, özlemi iliklerimde hissettiğim durumları dikkatlice dolduruyorum nekahet kutusuna. Öylece bir iç geçiriyor, sonrasında ise hayatıma kaldığım yerden devam ediyorum.

Ama bir an geliyor. Balkona çıkıp güneşli gökyüzünü izlerken, ufak ufak üstüne çileyen yağmur gibi. Eskiden çok kanamış fakat artık kabuk bağlamış yaran, bir yerden sıyrık almışta tekrar kanamış gibi. Öyle bir yerden geliyor ki aklıma kırıklarım, hayatıma devam etmek mümkün olmuyor. Tuz basmak lazım istiyor belki, fakat tuz bastığın yara bir daha asla kanamaz mı sanıyorsun? Kanar, bir hatıraya bakar.  Madem devam edemiyorum hayatıma bir yoklayayım diyorum kalbimi.

Koşar adım evimin en uç köşesine kaldırdığım nekahet kutuma uzanıyorum. Kapağını açıp izliyorum saatlerce. Neler yaşamış, nelere kırılmış nelere küsmüş kalbim diye. Üstünden uzun zaman geçmiş anılar, içime kuru bir toprak gibi atılmış hüzünler parıldıyor içinde. Elime alıp dokunuyorum, dokunduğum aslında kalbim oluyor. Hüzünlerden kendine öyle bir giysi yapmış ki… Bir giysi gibi giydiği geçmişi, üstüne bazen büyük geliyor bazen küçük. Kaldırıyorum bütün hepsini. Kaldırıyorum fakat bir şeyi geri koyamıyorum, kalbimi. Nekahet kutusu içindekiler ile gidiyor yine evin en uç köşesine. Geriye ise ben ve o kutudakilerden kendine elbise yapmış kalbim kalıyoruz geriye.

Biriktirdiklerim, şimdi ki beni yaratmış oluyor, şimdiki kalbimi.  O zamandan beride giysilerden öyle bir zırh yapmış ki kendine, pek güçlü. Gücüm sağ olsun diyorum, gücüm. Nekahet kutum sağ olsun!

Betul Akay

Biraz yazar, bolca okur.
Avatar

Latest posts by Betul Akay (see all)

Article Categories:
Edebiyata Dair · Hayata Dair · Yaşam

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.