Hep dolduk biz.Birşeylere karşı hep doluyduk.Belki bir nedeni vardı.Ya da nedensizdik.Ama hiç durmadık hep bir şeyler kattık.Bir derdimiz mi vardı;o yetmedi az geldi bize.Dahasını istedik sebepsizce sıktık kendimizi.Sadece o da değil.Kendimiz yetmiyormuş gibi bir de karşımızdakileri de kattık bu çembere.O da bizim gibi olsun istedik.Hiçbir zaman istemedik ki; biz de bir mutlu olalım.İsteseydik neden olamazdık ki.Bal gibi de olurduk işte.Seslerinizi duyar gibiyim.”Ben mutlu olamam param yok” ya da “Sağlığım iyi değilken nasıl gülebilirim ki?”.Aslında hepimizin bir kenarda köşede birikmiş sıkıntıları var.Ama ne önemi var ki!Bırakın geçmiş gelecek kaygısını.Ne bir gün önce…Ne de bir gün sonra…Sen istediğin kadar çırpın;değiştiremeyeceksin dünü ve yarını.Önemli olan ne biliyor musunuz?ŞUAN.Yani bugün.Bırakalım geçmişin pişmanlıklarını ve geleceğin kaygılarını.Bugünümüz yanımızda bizim.”Burdayım;beni yaşa” diye çığlıklar atıyor bize.Ve belki de biz öyle dalmışız ki dertlerimize…Öyle boğulmuşuz ki karanlığımızda…Tüm uzuvlarımız reddetmiş bu söylenenleri.Mutluluğu kaçırmışız belki de.Ya geri gelmezse peki!Bunu düşünebildik mi bilmiyorum ama şunu söylemeliyim ki:BEN BİR KEMANIN NOTALARINA DOKUNAN PARMAKLAR GİBİYİM.BEN ŞARKI BİTTİ DEMEDEN PARMAKLARIM KEMANI BIRAKAMAZ.HAYAT DA BİR KEMAN GİBİDİR.NEREDE DURACAĞINA NEREDE BİTİRECEĞİNE SEN KARAR VERİRSİN.EĞER SEN BİTTİ DEMEZSEN MÜCADELE DEVAM EDER.
İÇİNDE BİRAZ DA OLSA UMUT TOHUMLARI OLANLARA SESLENİYORUM:HAYATINIZDA İYİ DOKUNUŞLAR.EN GÜZEL NAĞMELER SİZLERİN OLSUN 🙂
