Ne kadar kolay bir dünyanın kendine ait hayallerini yıkmak; hayatın acı gerçeklerinden korumak yerine, o dünyayı o gerçeklerin en acıları ile yoğrulmaya bırakmak..insan olmak zordu; ancak insan, bir dünyanın en güzel hayallerini kurmasına destekçi olabilirdi; ve kolaydı yıkmak, kendi gerçeklerine ve kendi doğrularına çekmek bir dünyayı, kendinden başka bir dünyaya yaşam alanı tanımama kolaydı…ve hep kolay olan seçildi; pek azdı insan olmayı seçen; zordu insan olmak..özveri isterdi, mücadele isterdi, feda ettirirdi gurur ve kibrini; herşeyi başka bir dünyanın rengarenk gökyüzünde seyretmek oldukça zordu, herkes kendi dünyasının gökyüzünden izlemek istiyordu hayatı….tüm kavgaların buydu sebebi!neydi paylaşılamayan;
Hiç düşünmeden dünyaya getirilen O minik ve O kocaman dünyaların yıkılan hayallerini izliyorum sessiz çığlıklarımla; ne söylesem boş, kimseler duymuyor sesimi; toprağın altında olmakla üstünde olmanın bir farkı olmalıydı; toprağın üstündeysen eğer, hala insan olma şansın vardı; ve ne acıdırki; insanın kendine en büyük cezası en büyük zulmüdür bu;hala toprağın üstündeyken, dünyaya getirdiğin o minik dünyanın büyümesine yardım edebilme şansını almak kendi elinle ellerinden…o minik dünyanın renkli bahçelerini sulayabilir; o büyürken sende kendi temalünü tamamlayabilirdin…zordu insan olmak…beşer olanın son kararıydı bu! Deri elbisesi altında nasıl bir hay-at taşıdığını görebilseydi; sıyrılacaktı enanniyetinden ve sevgi dolacaktı yüreği, sadece sevgi aşılayacaktı her zerreye; sadece sevecekti; sevmek için gelmişti dünyaya; ve dünyaya getirdiği o minik yürekleri severek, sevmenin ne demek olduğunu izletecekti O na…hayranlıkla…gıbte ile…işte beni ben yapan değerlerim dedirticekti o minik dünyaya; oysa tamda tutunmaya çalışırken o minik dünya, hayallerinin ellerinden kayışını izliyorum gözyaşları ile…gözyaşlarımı kıskanıyor bulutlar…o minik dünyanın cevapsız sorularına, hayallerinin yıkımını hızlandırmayacak cevaplar ararken kaybediyorum kendimi…
Bir su damlası idi zayi olan…merhamet ve şefkat ile aşk ile basıp bağrına büyüttün candan içre can ile…merhaba dedi karanlık bilip, aydınlığa çıktığını sandığı dünyaya; ağlıyordu çığlık çığlığa….isyan değildi bu; insan olmaya gelmişti, zordu insan olmak, alemler alem olalı; alemlerin en zor, en meşakatli en zor işiydi insan olmak…ve insan olmaya gelmişti oda buraya…bir İNSAn bulmalıydı insanlığı öğrenecek…ve aydınlık sandığı bu yer öyle karanlıktıki aslında, kendisi aydınlatacaktı bu koca dünyayı…geldiği yerde kavga vardı; nefret vardı, kin vardı artık, hiç tanımadığı bilmediği şeylerdi bunlar; sevgi dolu yüreği zamanla anlayacaktı geldiği bu dünyayı…ve artık gelmişti, geri dönüşü olmayan bu yolculuğa başlamıştı minik dünya…ya bu karanlığın içinde yok olacaktı O da, ya sevgiden başka birşeyin girmesine izin vermeyeceği yüreği ile aydınlatacaktı koca alemi…İNS-AN olacaktı…An-ı izleyip an-dan öteye ne korkusu ne hüznü nede sevinci olacaktı…bir elbise lazımdı bu dünyaya gelmek için, şimdi giydi o elbiseyi ve başladı serüveni…geldiği yer hep gönlünde hep hatrında olursa, oraya ait duyguları hep taze, hep sımsacak kalacaktı; giydiği elbiseye kapılıp dalarsa eğer, kendi elleriyle kendine en büyük ezayı yapmış olacaktı….
Alemler alem olalı hep aynı 360 derecelik dönüş; her zerre kendi bilinci kendi varoluş sebebi ile dönüp durmakta;ve biz; alemlerin en harikulede ve en muazzam bilincide olabiliriz, en rezil ve en insan dışı(hayvandanda aşağı) varlığıda olabiliriz..
Küçüğüm; sana tek nasihatim…varlık sebebini unutma! Nerden geldiğini ve nereye gittiğini, ne için geldiğini ve ne yaptığını hiç gönlünden çıkartma…
Ben seni ve seninle ilgili herşeyi hep sevdim…biz sevmek için geldik bu aleme…sadece kan pompalayan bir et parçası değil bizim kalbimiz…o bizim bu alemde sevgiyi yaşama gösterme yaşatma yerimiz olan gönlümüzün, sadece aracı…et parçası ile değil; gönlün ile çık her yolculuğuna; o sana geldiğin yeri hep hatırlatacak…O sana doğruyu ve güzeli, hak ve adaleti, AŞK ve sevgiyi yaşatacaktır…sen SEN olduğun zaman açılacaktır tüm sırlar…seni SEN yapanla tanışacaksın birgün tekrar; özünle bir olduğunda kavuşacaksın kendine…ve tüm içtenliğin ile Selam diyeceksin….Selam her zerreye…senden gayrı olmadığını göreceksin her zerrenin….seninle kaim seninle daim olduğunu bileceksin…
Zordur insan olmak…İNS-an olmaya çalış hep, birgün gelip bu elbiseden çıkarsam eğer, sanmaki gidecek başka bir yer var… yine hep seninle olacağım, sen ne kadar sevgi dolu olup sevginle kuşatırsan her zerreyi, bilki bende kuşattığın her zerreden dolacağım gönlüne…ne zaman hay olursan; ne zaman HAY olduğunu bilirsen; o zaman bir bütün olacağız seninle….
Annen….
