Gece sendromu
Gözlerindeki okyanusta boğuldum Derinliği tarifsizdir de zaten anlamaya luzumsuzsun Bir o kadarda ketum bu durum Ve aklım hakim ancak kalbim derki suçsuzdur Gelde kafamın içindeki tüm sesleri sustur Tabi becere…
Tanrının Bahçesi
Rüyaların gerçek olduğu bir yerde yaşıyorlardı. Bomboş bir sahil ve ufuğa uzanan deniz… Geceleri denizin sesini, sabahları ise rüzgarın sesini duyarlardı. Ne de huzur vericiydi bu sesler. Kimi zaman bu…
Benim Babam
Bugüne kadar,hayatımda hep arkamda duran,varlığıyla bana güç veren sevgili babama yazıyorum bu satırları.Siz hiç,varlığından güven duyduğunuz birisini tanıdınız mı? Ben tanıdım:babam.Küçükken hep “prenses olmak için prense ihtiyacım yok,ben zaten kralın…
Her şeyin başlangıcı -Piraye-
-Bölüm 1- Piraye yaz, kış soğuk olurdu ama bu hiç birimize koymazdı çünkü her daim içinizi ısıtacak insanların yanınızda oluğunu bilirdik. Hepimiz için dönüm noktasıydı Piraye ve hepimiz bunun farkındaydık…
Şiirler Yazılan Babalara
Şu ulu dağlara baktım bir de babama Dağların üzerinde ağaç olur Gerçi bizim burada iki üç ot Babamın üzerinde biz Dağların başında evler olur Gerçi bizim burada peşmergeler Babamın başında…
HER MEKTUP AŞK MEKTUBU DEĞİLDİR
Bilmiyorum ki. Ellerin. Ellerini hatırlamakta zorluk çekiyorum. Çok uzun zaman oldu. İlk ve son kez eline dokunabildiğimde sadece gayri ihtiyari el sıkışmıştık. Hatırladın mı? Yeni tanışmıştık. Seni ilk kez gördüğüm…
Sen, ne istedin?
O gözlerin, şimdi bana baksın isterdim Şimdi, şu anda… Yüreğimi koparırcasına Gözlerinden geçip yüreğine akmak isterdim Usul usul bana gelişini izlemek Gülünce küçülen kaybolan gözlerinde bende kaybolmak isterdim Şiirler fısıldamak,…
BABA
Gözlerini hayata açtığında ilk aşık olduğun adamdır baba..elleri sana hep en sıcak gelen , en şefkatle saçlarına dokunandir bana. Sureti sana hep güven veren, sesi sana her daim ninni gibi…
Baba’lar Günü
Biliyor musun sigaraya başladım, Başparmağıma sıkıştırıp içiyorum Gittiğin gün diyorum; Annem bana bisiklet aldı Peşinden gelmem için belki de Ama gelmedim… Terk ettiğinin intiharını önledim! Bilirsin annem güzel kadın, Adının…
BABADAN KALAN
yüzümün çizgilerinde duruyor izin.. gözümün ferinde.. umudunu, düşlerini taşıyorum adımın her harfinde.. damarlarımdaki kanın deliliği de senin yüzünden, öfkemi bileyen sabrım da.. günaha uzanmaktan korkan ellerim de senin, helal alınterim…
İnsan kimin için yaşar ?
5. YY’da adı ve yaşanmışlığı günümüze ulaşmamış bir meydan savaşında Kralının ihtiraslarına boyun eğen binlerce askerden biri olan 18 yaşındaki genç savaşı kendi tarafının kazanmasına karşın öldü garip babası dışında…
O benim kahramanımdı
Annemin kocaman öpücüğüyle güne gözlerimi açtım.Koridorda tuvalate kadar gidebilmek için kötü kalpli bir sürü kişiyle savaşmam gerekiyordu.Oysa benim süper kahramanım vardı ”Baba!” Diye bağırdım.Kahramanım hemen geldi elimi tuttu ve beni…
Hiçbir şey…
Yorgun bir ruhun son zerreleriydi yaşanmışlığın yaşlara boğduğu Misafir gibiydik ya bu dünyada, sanırım ondan umduğumuzu bulamadık Kaybetmeye korktuğumuz her şeyi kaybederken Keşkeler yazdık sayfalarca, mutluluğa yer mi kalmadı? Ve…
babaa ? , bakarız
Hangimiz sıkıca babamıza sarılabildik ki ? Hangimiz vakit geçmeden babacım diyebildik ? Babamıza işimiz düşmeden ne zaman halini hatırını sorduk? İşte koskoca dünya tek 1 gün var ve tek babacım…
Onun Yerinde Olmak İstiyorum
Onun yerinde olmak istiyorum Şefkati doyasıya yaşamak Basit bir nesne olmaktan çıkıp Mutluluğu paylaşmak Onun yerinde olmak istiyorum Kale gibi duvarla çevrelenmek Ve böylece özgür hissetmek Arada bir çiçek açmak…