Kayıt Ol
Nis 14, 2017
678 Views
1 0

Plastik Zemin

Written by

İnsan içinden atamaz mı bazı duyguları, bazı hisleri…

Nasıl oluyor da bir an bir ömrü hatırlatıyor? Bu nasıl olur? Bir tını, bir melodi bir hayatı önünğze serebilir mi?

Evet

Kesinlikle!

Dün hastaneye gittim. Her şey yolundaydı. Hiçbir şey hissetmiyordum.

Ta ki plastik zemine adım atana kadar. O an içimden bir şey aktı gitti. Sanki başım döndü, sanki kalbim atmadı. Derin bir nefes aldım ve yürümeye devam ettim. Başka yapabileceğim bir şey yoktu. Acele ile laboratuvara gittim ve işimi hallettim.

Kafamda dönmeye başladı. O plastik zemin yapılırken ben oradaydım. İlk yürüyenlerden biri de belki bendim yanımda G. İlk defa adını yüksek sesle söylüyorum galiba. İçimizde sevinç, mutluluk, gurur ve aşk. O özgüven ne deseniz değerdi. Asla bir daha yakalayamayacağım bir his. Kabullenmekte zorlansam da artık böyle.

Gözümün önünde iki kişi canlandı. Biri beyaz gömlek içinde, muhtemelen omzunda kitaplarını taşıyor. Yanında kız arkadaşı sarı saçlı, bakımlı, iyi giyimli ve özgüven tavanda. Dünyaya karşı gelebilir. Nitekim ailesine karşı geldi G’yi sevdiği için. Elinde sevgilisinin eli, güven ve huzuru damarlarında hissediyor. Kesinlikle doğru yaptığından emin. İçinde GÜÇ var. Attığı adımda hayat var.

Ne oldu o kıza?

Ne yaptılar ona?

 

Avatar

Latest posts by monamore (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.