Hüzün ‘artık’ kelimesinde yatar
Hiçbir yoksunluk boy ölçüşemez bununla
Alışılmış,
Buruk
Ve bezilmiş bir yabancılaşma yaratır bu
Sonrasında zihninizden renkler ve anılar akmaya başlar
Gözleriniz dalar uzaklara,
Çok uzaklara doğru
Özünüze doğru inmeye başlarken,
Ürpertici bir yalnızlık hissedersiniz
Ve sonra yağmur başlar
İnanılmaz,
Büyüleyici güzelliklerin varolduğunu farkedersiniz şehirde
Son dediğimiz şeyin başlangıcı budur işte
Derdimiz aşk falan değil,
Derdimiz;
Aşk sandığımız şeyin ruhumuza yansıyan ulaşılmaz imajına olan uzaklığı
Çoğumuz çemberin içinden baktığı için bunu anlayamayız
Kendimizle birlikte,
O en saf duyguları da yozlaştırıyoruz böyle
Umutsuzluğu uyutun,
Umudu dürtün;
Hayal kurun!
