Biz mutluluk nedir bilmeyiz
Küçük beyinlerle tartışma halindeyiz
Hep bir karmaşa içindeyiz
Yalnızlıkla yine biz bizeyiz
Kimsesiz sorgusuz bir haldeyiz
İç içe toplumun en dibindeyiz
Dışlanmış umutsuz biçareyiz
Düşman başına hiç gelmeyiz
Kendini ezikleyen birer sokuk gerzeğiz
Gönlümüz birilerinde
Kim olduğu belirsizliklerde
Kaç kere ağladım gecelerde
Evden kaçtım geçenlerde
Sabahladım sahillerde
Aç kaldım çektim madde
Gözüm hep o serçede
Boşadım kendimi tek celsede
Rüyada gördüm kendimi , kendi cenazemde
Hadi kalk hızlıca yataktan
Son bakışım sana o tabuttan
Git para dilen babandan
Versin sana bol haramdan
Dur bir kere zırlamadan
Ölemem sana dokunamadan
Getir ulan biraz zuladan
Güzelleşelim önce kafadan
Zaten vazgeçtim atan nabızdan.
