Yani şimdi sen
Parmak uçlarımla adını sayıkladığım
Ruhuma çırpınış diye yazdığım
Turkuaz sevdam hiç mi sevmedin
Sen
Gözlerimi sana Züleyha kılmışken
Yanaklarımı yar diye sana sunmuşken
Hiç mi sevmedin.
Basitti oysa sevmek
Bir gülüşüne bakıyordu
Yanaklarımı avuçlarına ne de çok yakışıyordu.
Bir duman tütüyordu ruhumdan
Sen görmüyordun.
Gülüşümde mor menekşeler açıyordu
Tomurcuk gül oluyordu.
Sen bilmiyordun.
Sen adam
Şimdi hiç mi..
Sen şimdi hiç mi.
[anlık bi şiir devamını getiremedim )
6 comments
Bitmemiş bir şiir… Belkide şiirlerimiz hep böyle yarım yaşadıklarımız kadar tamamlıyoruz..
Haklısın bir şeyler hep yarım kalıyor bazen güzel bir yorumdu teşekkürler 😉
istesen sabaha kadar yazardın. Fakat içinde hala yarım kalan bir şeyler var duygularını tamamlaman için öyle sezdim.başarılı
evet yazabilirdim galiba yarım kalmış çok şey var..ama bugün şiirler fazla duygusal geliyor her mısra daha fazla acı..teşekkür ederim.d
Sayfayı birkaç kez yeniledim belki devamı vardır diye ama yokmuş maalesef. Devamı gelmeliydi. Tabi kalem oynamadıktan sonra yazılan yazının zorlama olduğu belli oluyor haliyle. Bu yazı tadımlık olmuş. Doyumlukları bekliyor olacağım en kısa zamanda. Sağlıcakla…
Zorlama gibi değilde bu şiirin sonu kötü bitecekti gönlüm elvermedi galiba yazmak istedim devamını yazamadım.Tadımlıkta olsa beğendiysen ne mutlu.Teşekkür ederim 🙂