Kayıt Ol
Nis 22, 2015
1552 Views
0 0

Sensizlik Üzerine

Written by

Poyraz var bu gece. Yine de vazgeçmem gece yürüyüşlerinden. Sessiz, yalnız bir o kadar da derin. Sokak lambalarının yerde oluşturduğu gölgeme bakarak yürüyorum yine. Bambaşka bir şehirde, kalbimde gittikçe büyüyen bir acıyla yaşıyorum.

Adımlarımı yavaşlatıp, derin bir nefes alıyorum. Çevremde kimse yok. Zaten bu havada ve bu saatte yalnız benim gibilerini bulursunuz sokaklarda. Şehrin diğer yüzüdür bu. Gündüz ne kadar güneşli, coşkulu ve kalabalık ise, gece de bir o kadar karanlık, hüzünlü ve sessizdir.

Sensizliğimin 2. yılı. Hep eksiğim. Senden sonra kimse olmadı, kimse hissettiremedi senin hissettirdiklerini. Kaçtım ben de. Her sabah seni bana hatırlatan o şehirden kaçtım, kendimden kaçtım. Tek senden kaçamadım hâlâ. Görmüyorum seni. Neredesin, ne yapıyorsun bilmiyorum. Merak etme. İstanbul’un geceleri bana seni tekrar ve tekrar hatırlatıyor. Her seferinde yeniden kalbime bir ağırlık çöküyor. Sonrası ne biliyor musun? Gözlerim yaşlı, ellerim titreyerek bir sigara yakıyorum. Nefret ede ede çekiyorum içime. Gözlerimi kapıyorum. Aklıma geliyorsun. Yarısına gelemeden söndürüyorum sigarayı. Hepsini içemedim hiç zaten.

Tekrar yürümeye başlıyorum. Ara sokaklarda gezinmeye devam ediyorum. Adımlarımı hızlandırırken, oluşan gölgemde anılarımızı canlandırıyorum, her gece yaptığım gibi. Poyraz esiyor hâlâ. Hiç üşümüyorum. Yanımda olsaydın üşürdüm belki. Gölgemi takip ederken dudağımın kenarında bir gülümseme beliriyor. Hatırlıyorum seni. Her şeyini. Gülüşünü, bakışlarını. Bunların beni nasıl mutlu ettiğini. Sonra birden görüntü bulanıklaşıyor. İkişer, üçer düşüyor yaşlar gözlerimden. Hıçkırmaya başlıyorum. Yokluğunu hissediyorum tekrar. Ellerimle siliyorum gözyaşlarımı. Ellerimi ellerin hissediyorum birden yüzümde. O sıcacık ellerin gözyaşlarımı siliyor. Tekrar yok oluyorsun aniden. Ben de ne zaman oturduğumu bilmediğim banktan kalkarak usulca yürüyorum karanlığa. Deniz kenarına geliyorum. Denizin dinginliğini seyrediyorum saatlerce, kimseye aldırmadan.

Bu şehir kalabalık mı gerçekten? 

Yoksa tek bir kişinin eksikliği yüzünden mi böyle yalnız hissediyorum kendimi?

Peki ya bu böyle mi gidecek? Sen olmadığın için ben hep bir yanım eksik mi yaşayacağım?

 

Ben sen olmadan kendimi tamamlayamam ki sevgilim. Sen olmadan üşüyemem. Sen olmadan kalabalıklaşmaz bu şehir. 

Gel artık. Ansızın gir hayatıma. Sil gözyaşlarımı, sarıl bana hâlâ poyraz eserken…

 

yorgunplak_

Yazdıkça kendimizi bulur, yazdıkça var oluruz.
BURSA
Avatar

Latest posts by yorgunplak_ (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.