bugünde bakıyorum İzmir’e en tepeden körfezin içinde eski çürükler içinde bir gemi inil diyerek ilerliyor, limana doğru son bir gayret edercesine bakıyor bu muhteşem şehre. Şehir izliyor onun bitişini, çöküşünü yavaş yavaş giriyor suya önce başı batıyor biraz sonrada sadece yaptığı dalga kalıyor. bu gemi aynı ben. İzmir ise aynı sen. beni kurtacak şey yalnız sensin ben bittikten sonra ise geriye kalacak tek şey dalgalar yani benim bu söz sözlerim…
son sözlerim
