Sonraları

Sonraları ve hep sonraları geçmişten kalan büyük yangının etkilerini görmeye başlar oldum. Hangi ateşe ufak adımlarla yaklaşır oldumsa, hep en büyük yangın aklıma belirdi.. Korkuttu beni küçük kıvılcımlar dahi..
O yüzden hep kararsızlıklar düğümünün içinde buldum kendimi. Ne kadar çok kararsızlık o kadar çok zorluk ve olumsuzluk demekti benim için. O sebepten her kıvılcım da uzun adımlar atarak uzaklaştım. Ve her bahar bana gösterdi ki dökülen yapraklar değil sadece kötü olan.. Kötü olan senden dökülen her yaprağın, gelen kışla karlar altında kalacak olması ve dahası karlar eridiğinde yapraklar yok olacak olmasıydı.
Sağ salim tutunacak bir el bulsaydım, kendi elimin içinde hissetseydim eğer o eli. İşte o vakit her acı kısmen geçecekti.. Ama olmadı ben ne kadar olsun diye uğraşırsam o kadar çok dibinde buldum. Nihayetinde en dibi bu dediğim her noktada, aslında en dibini görmemişim der oldum durdum..