İnsan neye bakarsa o olurmuş. Ben sana baktım, biz bir bütün olduk. Aslında en başından beri böyleydi. Ay’ın farklı evreleriydik. Sen ilk, ben son hali. Evren, bizi sonsuz bir döngüyle…
İnsan neye bakarsa o olurmuş. Ben sana baktım, biz bir bütün olduk. Aslında en başından beri böyleydi. Ay’ın farklı evreleriydik. Sen ilk, ben son hali. Evren, bizi sonsuz bir döngüyle…
ruhumda jilet izleri omzunda papatya naifliği ve sesinde hasretlik bir tebessüm. acılarına sarılırdım daha steril bir çocuk olsam. “Biz farklı dünyaların insanlarıyız!” -ne kadar insanız?- ancak, sentetik ütopyalarda kesişiyor…